Het Zuid-Limburgse dorp Meerssen staat bekend als een pittoresk plaatsje dat zomaar het decor kan zijn in een luisterliedje van Rowwen Hèze. Zaterdagavond was het er tijdelijk wat minder sereen. Toen streek namelijk een buslading GHV’ers neer in de lokale sporttempel Marsana. Ondanks de fanatieke support konden onze dames niet voor een stuntje zorgen, maar het was hoe dan ook een mooie trip.
Sinds een jaar of wat heeft het eerste damesteam van onze club een mooie traditie. Eens per jaar gaan ze met de bus naar een uitwedstrijd. Vorig jaar ging de reis naar Nieuwegein. Dit jaar mocht de touringcarchauffeur Meerssen in zijn navigatiesysteem invoeren als bestemming. Ruim veertig mensen klommen zaterdagmiddag tegen half zes aan boord. Zo’n twintig speelsters en stafleden en verder hondstrouwe supporters die wel trek hadden in een bijna-voorjaarsbezoekje aan Zuid-Limburg.
Vooral de supporters hadden zich goed voorbereid. Zij wisten maar al te goed dat het in de omgeving van Meerssen heuvelachtig is, en dat je in het hooggebergte meer vocht verliest. Dat werd preventief gecompenseerd en niet alleen met flesjes Spa Blauw of zelfs Rood, maar ook met pils en Stelz-achtige drankjes uit blik. De meiden van Dames-1 konden op de heenreis weinig anders doen dan verlekkerd toekijken, want tegenstander M.I.C. is geen ploeg die je tipsy over de spreekwoordelijke knie legt.
Opnieuw een wild publiek
Het barpersoneel van sportcentrum Marsana werd nogal overvallen door de komst van het Goirlese gezelschap. “Ich had mich veurbereid op un rustige aovend in ós paviljoen, mit un leuke quiz op tv. Helaas woort de vrei plotseling oonderbroke door gasten oet Brabant. Ze waore aardig, mer ouch wild. En wat ‘n dorst…”, blikte barkeeper Gé Dubois terug.
Barman Gé moest werken voor zijn geld.
Anouk rockte
In de aangrenzende zaal had een andere keeper het óók druk. We doelen op doelvrouw Anouk Derix. De Goirlese dekking zat nou niet echt lekker dicht, waardoor Anouk stevig aan de bak moest om te voorkomen dat het duel al vroegtijdig beslist was. In de eerste zeventien minuten scoorde GHV maar één keer en dat is bijna nog minder dan Feyenoord. Daarna ging het gelukkig beter en met een ruststand van 12-10 in Meerssens voordeel was er nog veel mogelijk in het tweede bedrijf.
Na de pauze speelde GHV véél beter. Er was meer strijdlust en de dekking stond goed. Wie ook goed stond: Anouk. Ze keepte fenomenaal en was het stralende middelpunt. Zonder Anouk zou GHV afgeslacht zijn, zo eenvoudig is het. Het was aan onze jeugdige goalie te danken dat het tot de slotzoemer spannend bleef. Met 22-21 verliezen is natuurlijk een beetje zuur. Gelukkig was er op de terugreis genoeg zoete Stelz aan boord om die nasmaak te neutraliseren.
Anouk werd eervol en terecht verkozen tot woman of the match.
Volgend jaar weer
Wie ook een shoutout verdient, is chauffeur Wessel. Hij was vriendelijk, gezellig, reed in één keer goed en bracht iedereen veilig in Meerssen en weer thuis. Wessel moedigde ons fanatiek aan. Hij is een fijne vent en verdient alle lof plus een mooie voorjaarsgratificatie, dus mensen van Kupers Touringcars: regel dat gerust.
De terugweg. Als je voldoende inzoomt, zie je dat coach Daan een lied zingt. Verder is er niet zo heel veel te zien op deze foto, maar de andere kiekjes zijn te onthullend.
Verder kunnen we hier nog heel veel schrijven over de terugreis, maar uit privacyoverwegingen doen we dat niet. What happens in the bus, stays in the bus (vrij naar Tom Hanks in The Green Mile). T. Hanks ook aan Wessel. Rond middernacht parkeerde hij de bus vakkundig in Goirle en zat dit mooie lente-uitje erop. Volgend jaar weer! Wat de bestemming dan is, weet nog niemand, maar dat is een kwestie van geduld. Wat we nu al wél weten, is dat mensen uit Goirle voor een aardig feestje kunnen zorgen. Dat is voortaan zelfs in Meerssen bekend.