De wereld kent heel wat beroemde succesduo’s. Nick en Simon, Simon and Garfunkel, Skunk & Nancy, Hennes & Mauritz, Paul Haarhuis en Jacco Eltingh… En natuurlijk Daan Leermakers en Paul Spaan. Laatstgenoemd tweetal stond de afgelopen drie seizoenen aan het hoofd van onze Dames-1. Helaas komt aan die samenwerking na dit seizoen een einde. De tactische en technische tandem zwaait af, zo werd donderdagavond 22 januari duidelijk.
Wie weleens een wedstrijd van onze dames meepikt, kan vrijwel onmogelijk om de energieke aanwezigheid van Daan en Paul heen. Hoofdcoach Daan, op zijn neutrale gele sportschoenen langs de lijn struinend, ruimhartig strooiend met aanwijzingen alsof het strooizout is op de avond vóór een aangekondigde ijzelaanval. En ook zijn trouwe assistent Paul is elke week uitstekend hoorbaar, wat op zich best knap is met veertien fanatieke handbalsters binnen de lijnen. Zijn diepgaande, haast filosofische oneliner ‘Hey, hey, hey’ (één ‘hey’ voor elke speler), synchroon met een dubbele high-five vlak voor het eerste fluitsignaal, is zijn handelsmerk geworden en kan best op een tegeltje.
De twee handbaldieren voelen elkaar feilloos aan. En je hoeft ook niet bij Scotland Yard te hebben gewerkt om te signaleren dat er chemie is tussen het duo en hun speelsters. Dat de sfeer binnen de groep goed is, is wel duidelijk. Want ook al staat er op het scorebord onder ‘gasten’ een hoger getal dan onder ’thuis’ na de laatste zoemer, blijft het vaak nog lang onrustig in het clubhuis van De Wissel.
Paul, Uta en Daan na een vermoedelijk gewonnen wedstrijd.
Dat gaat dus veranderen, want Daan en Paul spreiden hun vleugels en vertrekken. Daan wordt verantwoordelijk voor het eerste damesteam van Tachos in Waalwijk, geen onbekende naam voor wie het handbal een beetje volgt. Dat is natuurlijk een mooie stap in zijn wolluk of life. En in een stad die onder meer bekendstaat om zijn leerindustrie, gaat het voor Daan vast goedkomen. Paul gaat niet mee naar Tachos. Hij blijft in Goirle, in elk geval om er te wonen.
Vol lof
Daan kijkt terug op zijn drie jaar als hoofdcoach. “Ik heb drie jaar zeer prettig samengewerkt met Luuk Harks. Eerst als duo-trainer-coach, en nu als keeperstrainer. En mijn samenwerking met Paul was ook uitstekend. Hij was mijn trouwe assistent, ballenjongen en rots in de branding bij het bespreken van allerlei damesperikelen.”
Over zijn team is Daan vol lof. “Wat héb ik genoten van deze groep. Van het hobbyhorsing, de busritjes, de inzet op de training en alle gekkig- en gezelligheid op en rondom het veld. We hebben drie jaar hard gewerkt om een stabiele hoofdklasser te worden en blijven, en we hebben een mooie ontwikkeling doorgemaakt. Maar: we zijn nog niet klaar. Voordat ik aan mijn nieuwe avontuur bij Tachos begin, gaan we hard aan de slag om dit seizoen goed af te sluiten. GHV is een toffe club en ik zal alles en iedereen missen. Ik blijf GHV bezoeken en volgen, dat beloof ik.”
Paul en Daan te midden van hun hindes, na wéér een zege.
Paul: geweldig genoten
Ook Paul had zijn woordje klaar. Zijn trip down Memory Lane: “Drie jaar geleden ben ik eigenlijk bij toeval assistent-trainer-coach geworden. Na het onverwachte vertrek van een nieuwe trainer stapte ik in, vooral zodat de meiden een vertrouwd gezicht zouden houden. En trouwens ook omdat ik me verantwoordelijk voelde. Samen met Daan Leermakers en Luuk Harks vormden we een mooi team.” Waar Daan de creativiteit aanwakkerde, richtte Paul zich op kracht, conditie en snelheid. “Dankzij de enorme inzet van de meiden zelf maakten we een mooie groei door: van gemiddeld 21 naar 27 à 28 doelpunten per wedstrijd.”
Paul vervolgt: “Vorig seizoen twijfelde ik al over stoppen, maar toen degradatie dichtbij kwam, voelde ik dat het verhaal nog niet af was. Dit jaar is het vlammetje weer aangewakkerd en voelt het goed om nu een stap terug te doen. Te lang doorgaan is niet goed. Je moet stoppen voordat je wordt uitgekotst. En ik word graag over tien jaar nog enthousiast begroet wanneer ik een speelster tegenkom op De Hovel, in De Wissel of ergens anders in Goirle.”
Paul sluit af met warme woorden aan ‘zijn’ dames. “De groep meiden is geweldig: veel plezier, een sterke werkhouding en een mooie ontwikkeling van jonge speelsters en junioren. We hebben samen enorm veel lol gehad en ik vind het ook super hoe de jonge talenten zo snel een plek hebben gevonden binnen het team en nu al onmisbaar zijn. Het was al met al een lastige keuze, maar de meiden zijn klaar voor een volgende stap.”
Het avontuur is nog niet ten einde
Een klein beetje ontdaan zijn we natuurlijk wel, zelfs letterlijk, door het aangekondigde vertrek. Gelukkig kunnen we nog een aantal maanden genieten van de sfeer- en prestatieverhogende aanwezigheid van Daan en Paul. Hopelijk kunnen we samen zorgen voor mooie resultaten in de hoofdklasse en kantine, waarna ze met een erehaag naar buiten kunnen. En wie weet, op een later moment ook weer eens terug naar binnen. Onze deuren staan altijd open voor zulke fijne mensen.